Sulat para sa aking anak

Dear Anak,

Ang sulat na ito ay sapat nang puweba na may topak ang ama mo. Sino ba ang matinong susulat sa taong hindi pa nag-iexist? Isinulat ko ito nong hindi ko pa tiyak kung magkaka-love life nga ba talaga ako. Natural, malabo pa kung isisilang ka. Maaring hindi ko pa noon kilala ang nanay mo. May nagugustuhan na ako noon pero sa blog ko lang siya liniligawan. Marahil habang binabasa mo ito ay hindi na uso ang blogging. Basta ang blogging ay uso  sa mga introvert tulad ng ama mo.

Habang isinusulat ko ito ay kasagsagan ng impeachment proceedings sa senado laban sa chief justice ng supreme court na si Renato Corona. Inakusahan si Corona ng noo’y pangulong Noynoy Aquino na diumano’y pinoprotektahan nito ang noo’y kakababa lang sa pampangulohan na si Gloria Macapagal-Arroyo. Si Arroyo ay naluklok bilang pangulo sa pamamagitan ng EDSA Dos. Hindi ako magtataka kung hindi ka pamilyar sa EDSA Dos kasi kahit labing-isang taon pa lang ang nakakalipas ng EDSA Dos noong isinulat ko ito ay hindi na namin ginugunita ang EDSA Dos. Iyong librong nalathala ukol sa EDSA Dos na gusting gusto kong bilhin noong una ay hindi ko na rin binili noong nakita kong nakabargain sa ground floor ng ELJ Communications Center. At si Erap na pinatalsik ng EDSA Dos ay muntik pang manalo kung hindi lang tumakbo si Noynoy. Siya nga pala muntik ko pang makalimutan na si Erap pala ay ang unang naimpeach. Alam ‘nak noong isinusulat ko ito ay may kaunti akong panghihinayang sa mga oras na sinayang ko kakapanood ko ng impeachment ni Erap. Kung nag-aral na lang siguro ako ay mas mayaman na tayo.

Kung naguguluhan ka sa kuwento ko, dalawa ang dahilan niyan. Una ay magulo talaga ang pulitika kasi mas yumayaman ang mayamang pulitiko habang magulo ito. Sigaw sila nang sigaw ng pagbabago tuwing eleksiyon pero sa totoo lang hindi magkatugma ang pagbabagong nasa isip natin sa nasa isip nila. Ang sa atin ay pag-angat ng ating kabuhayan. Ang sakanila ay pagpalit ng upuan. At kung hindi sila magkasya gagawa sila uli ng upuan. Dati ay taga-fourth congressional district ako ng Camarines Sur, noong isinusulat ko ito ay sa fifth district  na ako uuwi tuwing bakasyon hindi dahil sa lumipat ang lola mo ng bahay. Gumawa lang naman sila ng panglimang district kung saan kakandidato si Dato Arroyo, anak ni Gloria Arroyo. Ang mga pulitiko ay nakikinabang sa kalituhan ng mamayan. Siguro ngayon kung namimiyesta ka ay sa Nueva Camarines ka na umuuwi.

Pangalawa ay magulo ang aking isip. Maraming gumugulo sa utak ko noong isinusulat ko ito. Nariyan ang maraming what if ng buhay ko. What if nakipagkilala ako sa seksing babaeng may tattoo sa kaliwang balikat na kulot ang buhok na madalas kong makita sa UP Cine Adarna tuwing may foreign film napalabas. Minsan sinubukan kong lapitan kaya lang na-threaten ata sa akin at mukhang napagkamalan pa akong serial killer. Pero hanggang isinusulat ko ito ay nagbabasakali pa rin akong makita kong muli si Kulot Cinephile para magpakilala ng maayos.  Kaya lang medyo naging mas abala ako noong nag-aral akong muli kaya hindi na ako nakakapunta sa Adarna.  Pero bilog ang mundo, malay mo. Kung kulot ka anak at madalas tayong manood sa Adarna at kumain sa Rodick’s, ibig sabihin noon ay siya ang nakatuluyan ko. Chickboy ata anak ang tatay mo, kahit sa pantasya lang. Pero lahat ng chickboy sa mundo isa lang ang naman talaga ang mahal. Noong isinsulat ko ito, iisa lang naman lagi ang naiisip ko. Si A, si A na madalas kung sulatan pero sa blog lang. Oo si A, na hinihintay ko sa labas ng simbahan. Si A na ang pangalan ay hindi mabangit na walang ngiting naiiwan sa aking mga labi. Kaya anak kung mahaba ang middlename malamang si A na ang nakatuluyan ko. Pwedeng oo, pwedeng hindi. Hay walang katapusang what if. May topak talaga ang ama mo anak. Pero sana kahit hindi ako pumasa sa pamantayan ng ideal mong ama ay huwag mo akong ikahiya.

Bentesiyete noong isinulat ko ito wala akong matatag na panghahawakan na magkakaanak nga ako o magkakaroon ng karelasyon. Nauupos na rin noon ang pangarap kong maging radio-love guru at medyo malabo noon na magkakarera ako sa paggawa ng pelikula. Hindi ko rin alam noon kung sino ang makakatuluyan ko. Pero buo ang paniniwala kong mayayakap kita sa aking mga bisig. Lagi mo sanang ingatan ang iyong sarili at magpakatatag ka sa lahat ng panahon.

 

Ang iyong ama,

Tatay Ped

 

Hello

Hello is the longest word I can say whenever we have chance encounters. This will be replied by a smile, a wave and almost inaudible hello. Hello could be be a cliché that has lost its meaning because we often use it. Hello could be a filler we can use whenever we are cought off guard and we got nothing to say.

What would I say when I see you smile with your eyes as well? My default mode is to smile back, walk away and regret how I spoiled the golden oppurtunity. You might think my “hello” means “Nice to see you but I got to go”. I hope you would not perceive hello as an empty greating because for me this two-syllable word envelopes the little speeches I have been writing on my mind.

“Hello” you will here again when we have another chance encounter. You will catch me gazing at your eyes smile. I will smile back. My feet would bring me away from you because of nervousness. My actions mean the opposite of what I want because I have always wanted to be with you.

 

Pasintabi Po sa mga Kumakain

Ang pagdaloy ng ideya ay para ring paghilab ng tiyan na kailangang tugunan kahit saan ka man naroroon. Hindi man ito kasing dalas ng paghinga, pagkain, pag-inom at pag-ihi. Kung hindi ito gagawin magiging lason ito sa ating katawan.

Ako na siguro ang taong pinakawalang sense of timing, heto ako sa harap ng harap ng simbahan ay nakaisip magsulat. Ito na sana ang pagkakataon para ako ay makipag-usap sa mga kakilala pero heto ako hawak ang diary ko sa kanang kamay at nagsusulat sa kaliwang kamay ang paborito kong ballpen, Uni. Takot ako na makalimutan ko ang ideya na di madalas masumpungan. Pakiramdam ko kung hindi ko magsusulat mabubuang ako o dili kaya ay madadagdagan ang pagkabuang ko. Hirap naman kung bigla na lang akong tatawa o magsasalita.

Bata pa ako ay madalas akong sawayin ng Lola ko, masama raw magsalita ng mag-isa lalo na kung tulog na ang mga kasambahay mo. Kasalanan ito ng Napocor noong kabataan ko, noong presidente pa si FVR, noong sa hapon lang ang telenovela sa tv, noong hindi ko mapakinggan ang paborito kong drama sa radyo dahil sa brown out kaya napilitan akong gumawa ng sarili kong kabanata. Pero ngayong nagkaedad na ako kung kelan dumalang na ang brown out at nawala na ang pagkahumaling sa drama ay hindi kabanata ng drama sa radyo ang nililikha ko sa aking isip kundi ang mga “ano kaya” o “what if” ng buhay ko. Ito ay mga kabanata na malabong mangyari sa totoong buhay. Kunyari hindi ako mag-isang kumain ng hotcake with ham sa Tropical Hut, kunyari may kasama akong pumila sa libreng screening art films sa Edsa Shang at UP Cine Adarna at ano kaya kung may kaahawak kamay akong maglakad sa banketa.

Habang ako ay nagsusulat nakita kong dumaan si A sa aking harap. Pinanood ko lang siyang dumaan. Hindi ko siya tinawag sapagkat di ko naman alam ang sasabihin ko. Hindi ko alam kung kelan ta-timing. Si A na pinakakanais kong makita, ngayon ay dumaan lang sa harap ko na di ko man lang tinatawag. Ngayon ay madadagdagan na naman ang mga what if ng buhay ko. Ganito siguro ang buhay ko punong-puno ng what if. Tulad nga ng nasabi ko kanina kailangan ko ang mga itong isulat sapagkat sa palagay ko ay mabubuang ako kapag hindi ito isinulat. Kahit papaano ay maykakataong may makabasa nito. Magustuhan man ito o hindi ng sino mang babasa. Magsusulat ako sapagkat ito lang ang paraang alam kong maihahayag ko ang aking sarili ng hinndi nauutal at hindi biglang titigil ng hindi tinatapos ang pangungusap.

Tulad ng pagtae ang pagsusulat ay isang seremonyas na kailangan kong gawin para mabawasan ang aking mga daladala. Kailangan kong magsulat para hindi ako matawa mag-isa, magmukhang baliw o dili kaya ay matuluyang mawalan ng bait.

 

 

Late

My body is not yet prepared to the resumption of classes after the two-week Christmas break. During the break, I usually woke up at 1:30 pm to watch All for Juan, Juan for All segment of Eat Bulaga. After watching Eat Bulaga I read two broadsheets I am required to read everyday or photocopies of our required readings but sometimes I would take a nap until 5:00 or 5:30 pm before I run to office for  my 7:00 pm shift.

I had 1:00 pm class yesterday, but I woke up at 1:40 pm. I had a dilemma between coming the class late or be utterly absent. I cannot afford to be absent because we only meet once a week and only three absences are allowed. I chose to come to class and attend at least half of the three-hour class. I arrived at school around 2:30 pm, but I found our classroom vacant. Later I found out that our professor, a professor emeritus from UP Diliman, cannot stand the scent of the fresh paint and was forced to cancel the class.

This is not the first time I was late or absent in a class this semester because I woke up late. During my admission interview, when my interviewer found out I am working in a call center she asked me how I would sleep. I answered, “Bahala na po”. I know before I enrolled that the life of a working student would not be easy. I need to limit some of my activities and allot most of my time and energy to my studies. I no longer go to free foreign film screenings in Edsa Shangrila Plaza and UP Film Institute which usually consumes a big chunk of my time.

Is it not we study to find a job? I got a job already why should I study? I have been in the call center industry for four years and work for three call center companies. The job is financially beneficial but not emotionally fulfilling. At the end of the day you are not viewed as an individual but a machine who generates numbers. They are after for the number of calls you took in a certain number of hours, numbers of customers who gave you passing score in the surveys, number of minutes you spend in a call, number of your overtime, number of minutes you were late, and the counting goes on and on. The number of pesos on my payroll account cannot compensate to the number of times I was cursed, insulted and discriminated. Several times I want to quit but I can not because this is one of the few decent jobs that hires college drop-outs. Getting a college degree is the ticket for me to leave this job.

Leaving the call center industry is not my only motivation to finish college, at 27 I am also planning of having a family of my own. I have hiding feelings for a beautiful lady I met three years ago. I feel inferior she has established career as a writer whereas I am just a college drop-out who works in a call center. I might be egoistic but I just wanted to be someone my future girlfriend or wife will be proud of.

After I found out today’s class was cancelled, I checked the number of units I have to take. I still 84 units left. If I will enroll 12 units each semester it means that I will finish my college in three and a half years. I want to finish earlier than that because it is too late to start career in fourth estate at age 31 so I have to increase my load each semester and take summer classes. My academic adviser would not allow me to add more subjects next semester if I fail any of  the subjects I am taking now. I pray for good health and for provisions in the coming years so that I can finish the Herculean task. May the Lord bless me.

 

Para kay A*

Lulan ako ng jeep papuntang Sucat nang bigla kitang maalala. Ikaw na laging umupo sa gilid. Ikaw na halos minsa ko lang marinig magsalita. Ikaw na lagi kong hinihiling na makita. Ikaw na sa tuwing masasalubong ko ay nasasabihan ko lang ng “hi” at kung minsan nakakawayan ko lang. Medyo napasarap ang pagmumuni-muni at walang trapik kaya kahit iang beses na akong dumalaw sa tiyahin ko sa Sucat ay lumampas ako at sa Bagunbayan na ako nakababa.

Maikukuwento ko kaya ito sayo ng personal? May matatawa ka kaya? Hindi ko alam dahil hindi ko sinubukan. Marahil ay matatagalan pa bago mangyari iyon. Maaari ring hindi na. Malay ko baka makapag-asawa ka na pala ngayong taon.

Kung mabasa mo man ito, maiisip mo kayang patungkol ito sayo. Ilan ba ang Pinay na A ang simula ng pangalan? Aber?! Kung magtatrabaho siguro ako sa diyaryo ay ako ang magsusulat ng blind item. Mahuhulaan mo kaya na ikaw ang tinutukoy ko? Minsan mo nang nahulaan ako si pedbanayad baka ngayon ay mahulaan mong ikaw si A.

 

 

—————————–

* Pasintabi kay Ricky Lee

 

 

 

 

Sa Parehong Daan

Matagal na rin aong hindi napadaan sa daang ito. Higit limang taon rin siguro. Halos walang pinagbago ang

Di ko mabilang kung ilang beses ako nagpabalik-balik dito. Iyon at iyon pa rin ang mga lugar na napupuntahan ko sa pagtahak ng landas na ito pero magkakaiba ang kinahihinatnan ko sa buhay.

hitsura. Nandoon pa rin ang mga lubak. Pati ang mga puno ay tila hindi lumaki. Ang mga gusali sa gilid nito ay hindi rin nagbago. Mabagal man ang mga pisikal pagbabago sa parteng ito ng Pilipinas tiyak namang ibang mgatao ang dumadaan sa kalyeng ito. Kaunti lang naman lang naman kasi ang lumalagi dito nang matagal. Karamihan apat na taon lang. May ilang umaabot ng lima o anim pero bihira lang talaga. Ang iba naman ay bumabalik lang para mag-masters. Pero hindi ito sa kaso ko. Bumalik ako para mag-clearance lang. College dropout ako. Dropout sa UP Visayas.

Siyam na taon na rin ang nakakaraan ng una akong tumuntong sa Miag-ao Campus. Naputol ang bakasyon ko dahil kailangan kong sumailalim sa Summer Bridge Program. Mababa kasi ang nakuha kong grades sa English noong nag-take ako ng UPCAT. Di ako nakapagpaalam sa mga high school batchmates ko at siyempre sa crush ko noon. Di tulad ng karamihan, ako ay “simpleng tao na may simpleng pangarap iyon ay magkaroon ng simpleng buhay.” Samadaling salita wala akong pangarap.

Naaalala ko pa, noon freshman pa ako habang lulan ako sa tricycle galing dorm papuntang banwa o town proper  natanong ko sa sarili ko, “ Nanaginip ba ako?” Hindi kasi ako ako makapaniwalang nasa UP ako. Bawat araw na sumunod ay  tanong  ko ay “Bakit di pa mataposang panaginip na ito?” Kamote, bakit ko ba di ginamit ang kokote ko noon?”  Dahil sa maling pagtingin ko sa buhay ko noon at dahil na rin sa kaabayaan ko ang isang mahabang magandang panaginip ay unti-unting nagging bangungot. Bumagsak ako sa Chemistry at nawala ang scholarship ko. Nag-shift ako sa Broadcast Communication pero di ko rin natapos. Matalino ako pero nagpakatanga ako. Sayang hindi pala lahat nagkakaroon ng buhay na tila panaginip sapagkat hindi kapani-paniwala ang ganda ng mga nangyayari.

Higit limang taon din bago ko napagtantong kaya  ko pang ibalik ang naputol na panaginip. Sa susunod na semester  ay mag-eenroll  na ako.  Magwo-working student ako. Hindi kasi sa habang panahon ay kaya kong magpuyat at lumanghap ng maduming hangin ng Maynila.

Hindi ko alam kung ilang beses akong nagpablik-balik  sa kalsada galing dorm sa buong pamamalagi ko sa UP pero dalawang pagbagtas lang ang pinakaaalalahanin ko iyon noong tinanong ko kung nanaginip lang ba ako at ngayong sinasabi ko a sarili ko kayo kong isakatuparan ang aking panaginip.

 

Gusto Kong Maging Taga Radyo at Kung Anu-ano Pang Diversion Sa Ruta ng Buhay

Gusto ko talagang maging taga-radyo kaya pagkataos ng shift ko ngayon ay nagpaprint ako ng resume na minadali ko kagabi. Naghahanap ngayon ng mga reporter, anchor at voice-over talent. Nag-apply ako as VO talent ang DZXL. Sana matanggap ako. Kinabahan ako sa loob ng studio kaya nabulol ako pero sana iconsider pa rin ako. Hay buhay! Bata pa ako ay gusto ko na talagang magtrabaho sa AM. Noong kasagsagan pa ng brown out ng dekada 90, nakapako ako sa radyo maghapon habang nakikinig ng drama. Kaya pangarap ko nong maging anchor tapos ay tutulong ako sa mahihirap. Tapos kakandidato akong kongresman tapos mag-aasawa ako ng marami. Pero syempre pangarap ko yon noong maliit pa ako. Habang tumatanda ka kasi at nakakaranas ng kabiguan natututo ka sa realidad na huwag piliting maging matinee idol kung comedy ang itsura mo. Oo unfair ang mundo! Kaya kung aangal huwag mo nang gawin. Magsasayang ka lang ng lakas. Matuto kang pagyamanin ang mga magandang katangian mo. Alam kong maganda ang boses ko kaya pilit kong hinahanap ang pagkakataon para magamit ito.

Medyo nag-aalangan ung papasa ako sa audition ko pero malaki naman ang tinik na naalis sa akin. Kung hindi ko kasi yon ginawa alam kung paulit-ulit akong mumultuhin ng tanong na, "Äno kaya kung sinubukan ko?". Nameet ko pa si Buddy Obero at nakita ko si Nina Taduran. Sabi nga ng bobitang sosyalera na walang etiquette nakasabay ko sa panonood ng indie film na Iliw,"Write to experience." Walang etiquette kasi maingay sa lob ng sinehan at malakas kung mang-insulto ng pelikula. Kahit anong gara ng damit nya wala ring kuwenta kasi di sya marunong rumespeto sa sining. Grrr!

Sana ay makatangap ako ng tawag galing sa DZXL at balang araw maririnig ko na rin ang sarili ko sa radyo. Sana nga. Please! Please!